Nog even praten tegen een dierbare die gemist wordt. Geef je woorden mee aan de wind.
In Otsuch, Japan zette Itaru Sasaki een oude telefooncel in de tuin die hij “Telefoon van de wind” doopte. Hij had verdriet om een overleden neef en zocht naar een manier om hiermee om te gaan. Het spreken aan de telefoon, ook al is die niet verbonden, dwingt je je gedachten onder woorden te brengen. Het initiatief van Sasaki inspireerde sindsdien velen in de wereld om ook zo’n telefoon te realiseren.
Zo ook Ton Somhorst, een van onze vrijwilligers, hij schrijft: Sinds de dood van mijn schoonzusje ga ik met mijn broer een dagje fietsen. Meestal rond mijn geboorteplaats Haaksbergen. Ook vorig jaar. Een ritje terug in de toekomst. Eerst door het dorp, dat in mijn jeugd beheerst werd door de textielindustrie, waar nu niks meer van over is. Daarna de natuur in. Haaksbergen ligt op de grens van Nederland, in het mooie Twente, er is heel veel bos, hei en hoogveen. De plek van mijn jeugd, waar we veel gespeeld hebben. ‘s Zomers hutten bouwen en in de winter schaatsen. Toen we met ons rondje fietsen bezig waren zagen we in verte een bouwsel staan. Dichterbij gekomen zagen we dat er een telefoon hing met een tekst er bij. Al hoor ik jou niet ik weet dat je mij hoort. Ik was emotioneel behoorlijk geraakt en dacht: “daar moeten we in de Locht iets mee doen”. Ik heb toen links en rechts wat gelobbyd met het gevolg dat de houtafdeling de handschoen oppakte. Het resultaat mag er zijn. Nog een kleine discussie gevoerd over de plek waar het bouwwerk moest komen te staan. Maar die beslissing was snel genomen. Je raadt het al, in de buurt van onze herdenkingsboom. Nu staat het bouwwerkje er.
De metalen herdenkingsboom van ons museum bevindt zich bij de kapel. Aan de boom hangen metalen blaadjes met de namen van overleden vrijwilligers die minimaal 10 jaar als vrijwilligervoor de Locht werkzaam zijn geweest. Familieleden, vrienden, maar ook bezoekers van Museumdorp de Locht die langs lopen, kunnen nu op deze plek stilstaan en even in gedachten bellen met hun overleden vriend of dierbare.
De telefoon van de wind is geen wonder, er is geen kabel, geen verbinding. Hij brengt niemand terug, je kunt alleen nog even praten tegen een dierbare, spreken met wie er niet meer is. De telefoon van de wind is een plek van troost, waar stilte en stem elkaar ontmoeten. Slechts de stilte en de wind die luistert. Hij neemt je woorden mee.
Ton Somhorst, Marlé de Laat